แก้มแนบหญ้า ตาแตะใจ

บางวัน ความคิดฟุ้ง กระจาย แม้แต่เจ้าตัวยังวิ่งตามไม่ทัน
คว้าไม่อยู่มือ กลีบความคิดลอยหายไปกับอากาศ ผ่านเมฆบังตา

แม้เ็ห็นคุณค่า และ เข้าใจถึงความเปลี่ยนแปลงของโลกในใจ รู้ว่าการจอจ่อ พอใจกับปัจจุบัน เป็น ความงามอีกด้านของชีวิต แต่กระนั้น ใจก็ยังจุ้นจ้าน คิดโน่นคิดนี่ ไม่อยู่กับที่ เลยต้องหาวิธีสงบใจ

เดินเข้าป่า ช้าๆ ให้ได้จังหวะ ผ่านดินแฉะๆ แวะชมดอกหญ้า เลี้ยวเข้าป่า เดินมาไม่กี่ไมล์ เห็นสนามหญ้าเขียวขลัง มีร่มเงาไม้ใหญ่ ชลอฝีเท้า ปลดเชือกรองเท้า หย่อนก้นแตะหญ้า ล้มตัวนอนขนานกับพื้นโลก

สงบ งาม เงียบ สบายๆ

พลิกตัวให้แก้มแนบหญ้่า ดวงตาส่งความยินดีไปที่หัวใจ ความฟุ้งซ่าน--หยุดพักชั่วคราว--ที่นี่

กายทอดยาว ขนานแนบกับพื้นดิน ใจปลดระวางความกังวล ปล่อยทุกอย่างวางไว้ที่ปลายเท้า

ชีวิตเริ่มเดินทางต่อ --แต่--อย่างน้อยก็ได้หยุดพัก ขณะที่แก้มแนบหญ้า ดวงตาแตะหัวใจ