นิ่งๆ

อดไม่ได้ที่จะเขียนถึงคุณค่าของความสงบ-นิ่ง-อีกครั้ง-

สองมือจับถ้วยกาแฟเซรามิกสีน้ำเงินเข้ม จับไว้แน่นๆ เพื่อให้ปลายความอุ่นจากกาแฟร้อน เดินผ่านไปทักทายสมอง และ หัวใจ นั่งบนโซฟาสีดำขลับตัวเก่า นั่งเงียบๆ ดื่มกาแฟลงคอช้าๆ สายตา มองไปยังมุมไม้สีเขียวแก่ ใจนิ่ง สงบ สบาย

อดคิดถึงภาวะแห่งความสงบ-ที่หัวใจตัดสินใจเดินมารวมตัวกัน ความคิดนานาสารพันเดินไปพักร้อน กาแฟในถ้วยเซรามิก ต้นไม้สีเขียว ความเงียบในเช้าวันอาทิตย์ เป็นพลังเงียบ ที่บอกเราว่า ความสุขในใจเริ่มจาก ความเข้าใจ--ความต้องการของกาย ผสม ใจ--และ หาวิธีง่ายๆ แปรความต้องการให้เป็นรูปรอย

มองลงไปในถ้วยกาแฟ เบื้องลึกของใจ --จริงๆแล้ว-- อยู่ตื้นแค่- หยดสุดท้ายของกาแฟ

ความนิ่งไม่มีระยะทาง มีเพียงความงามรอบตัวที่ผัน-แปร-ความอลหม่าน ให้เป็น ความสงบ นิ่งๆ