ใจหนาว

สงัด นิ่ง คือ ใจสงบ ขณะที่กาย เดินต้านลมที่พัดมาปะทะอย่างแรง

ไหว หวั่น

กระป๋องไดเอทโค้กสีแดงแถบขาว ปลิวว่อนขึ้นกลางอากาศ บุบเบี้ยวหล่นบนพื้น เดินซอยเท้าฉับๆ สิบนิ้วสวมใส่ในถุงมือ สอดเข้าในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง

ภาวะความสงบสงัดพลันแปรเป็น ความสับสน งุนงง รวบรวมพลังใจได้ เดินต้านลมต่อไป ลมทำให้ล้ม แรงปลุกให้ลุก พลังของลมแรงส่งให้ใจและกายล้มลุกคลุกคลานสลับกันไปตามจังหวะชีวิต แต่ละก้าว แต่ละย่าง ช่างยากเย็นเหลือเข็น ลมแรงทำให้ใจสั่น ขาชา หน้านิ่ง ตัวปลิวไปตามแรงลม

ก่อนออกจากอพารเม้นท์ต้องแน่ใจว่ามี ผ้าพันคอปกป้องร่องคอจากไอเย็น สวมหมวกคลุมหน้าให้อบอุ่น ปิดหัว คลุมหู นิ้วทั้งห้าอันแข็งชาทาทาบใส่ในถุงมืออย่างหนา ถุงเท้าต้องเป็นแบบที่มีใยสังเคราะห์ผสมกับใยธรรมชาติ เพื่อกันลมไม่ให้แทรกซึมสู่ซอกนิ้ว กำแพงแห่งเส้นใยทั้งหมดต้องกันกายาให้หนานุ่ม ส่องกระจกอีกห้าครั้งก็ยังเห็นเอสกิโม คนเดิม ผมดำ สี่ตา ยืนหรา พุงยื่นอยู่หน้ากระจก เสื้อกันหนาว และเสื้อที่ใส่ข้างในทั้งหมดประมาณสี่ถึงห้าชั้น สวมทับซ้อนกัน

การใช้ชีวิตในดินแดนที่แตกต่างอย่างสุดโต่ง ระหว่างประเทศไทย กับ ประเทศอเมริกา
เหมือนการพยายามทรงตัว ไต่ไปบนเส้นลวด โอนซ้าย เอียงขวา จะล้มมิล้มแหล่ ลมแรงมาปะทะเมื่อใด ใจหล่นตุ๊บ แตะผิวดิน ถ้าเดินทรงตัวได้กลับกลายเป็นความภูมิใจ ลึกๆ

ประสบกาณ์ที่เกิดขึ้นช่วยนวดความคิดให้รวมตัวกันเป็นรูปร่างที่น่าสนใจ หรือน่าสะเทือนใจ ขึ้นอยู่กับการตีความ ว่าเป็นอย่างไร ประสบการณ์บ่มให้ใจตั้งมั่น ให้มีปัญญาพร้อมที่จะเปิดรับความแตกต่าง และความเปลี่ยนแปลง ด้วยกายที่สมบูรณ์ พร้อมที่จะเดินต้านลมแรง และหิมะอันหนาวเหน็บ จากก้าวแรกสู่ก้าวต่อๆไป หนาวลึกแค่ไหนก็ต้อง อดทน

ชีวิตที่งอกเงย ต้องเผชิญกับพายุ ฝน ฟ้าคะนอง แถมหิมะอันหนาวเหน็บ เป็นระลอก ระลอก สติ ปัญญาจะแจ่มกล้า ตามแรงลมที่ฟันฝ่า กว่าจะพบทางลง ก็ต้องขึ้นให้ถึงยอดก่อน นี่คอคติที่นักปีนเขาหลายๆคน ตระหนักดี

สงัด นิ่ง สงบ หวั่น ไหว

วันหนาวคือวันแรกที่อเมริกาสอนให้รู้จักความจริงบางส่วนของชีวิต